Günler nasıl oluyor da bu kadar hızlı geçiyor, hiç anlamıyorum. En son yazdığım yazıya bakarken fark ettim bugünün 14 Eylül olduğunu ve doğru düzgün uyumadan, dinlenmeden bir hafta sonunun daha geçip gittiğini.
Yazma çabalarım tabiki durdu. Şimdi baktım yazdığım dosyaya, en son 10 Eylül akşamı yazmışım. Disipline olmak için takip ettiğim ve aylık belli bir ücret ödediğim programın egzersizlerini yapayım diyorum ama tüm egzersizler anlamsız geliyor. Kendim yazayım ya, dur bir yazayım diyorum, yok yazamıyorum. Sabah çocukları okula bırakıp eve geliyorum ve zaman o kadar hızlı akıyor ki... Bazen saatler geçiriyorum mutfakta, sonra bir bakıyorum kıymalı makarna yapmışım, bir de çikolata parçalı kurabiye. 'Eeee nereye gitti üç saat?' diye haykırmak istiyorum. 'Bu üç saati gömerken, sesli kitap dinledin, boşa gitmedi zamanın' diye kendimi teselli etmeye çalışıyorum. Fakat içimden bir ses "Yakında bir taraftan okuyup, bir taraftan dinlerken inşallah delirmezsin" diyerek, gülmekten boğuluyor. Gerçekten, oku dinle izle yemek yap götür getir döngüsü nereye kadar? Neden benim vaktim yok, neden oturup yazamıyorum? 'Vaktim yok ondan yazamıyorum' iddiama uzun bir süre kendim bile inandım ama bir süredir insanların yaptıklarını düşününce, ben de bir sorun olduğuna, belki de kısa ve net 'Tembel' olduğuma, böyle mal gibi geçip gideceğime bu hayattan ikna oluyorum.
Instagram'da takip ettiğim bir hesap var, otuz yedi yaşında, biri dokuz biri yedi yaşında iki çocuğu olan, bekar bir anne. Eski eşi belki maddi manevi destek oluyordur, bilmiyorum ama pek bir izi yok. Her neyse Ş.A diyeceğim bu anne, tek başına iki çocuğuna bakım veriyor, iki öykü kitabı yazmış, her ay, belki de üç ayda bir -emin olamadım- katılımcıların iyi bir ücret ödediği bir kitap kulübü yapıyor, iki farklı giyim markası var, tenis oynuyor, spora gidiyor, instagramda ürün önerip link veriyor, manikür pedikür yaptırıp saçlarını boyatıyor, acayip güzel ve havalı giyiniyor, hep bakımlı, çocuklu ve çocuksuz olmak üzere tatile gidiyor, arkadaşlarıyla buluşabiliyor... Ben yalnız anne olmasam da maddi kısım dışında çocuklara tek başıma bakım veriyorum, her gün yemek yapıp (ıvır zıvır yemekler yanlış anlaşılmasın), duş alıyorum, bazı geceler çocuklar yattıktan sonra tırnaklarıma oje sürüyorum, bakımlı ve havalı değilim, temizim diyebiliriz, kendimi bildim bileli tenis oynamak istiyorum ama bir türlü finanse edemiyorum ders almayı, arkadaşlarımla hafatiçi çocukları okula bıraktıktan sonra bir iki saatliğine buluşuyorum, evi temiz tutmaya çalışıyorum, makine doldurup makine boşaltıyorum fiziksel egzersiz olarak, bilgisayarım yarım kalmış yazılarla dolu, instagramı boş boş insanların hayatına bakıp bunalıma girmek için kullanıyorum, bir de kitap okuyup kitap dinliyorum. Ş.A üretirken ve kelimenin tam anlamıyla yaşarken, ben günleri geçiriyorum. Evet instagram bize insanların hayatının en iyi yanlarını sunuyor ama ben mesela gün içinde istesem de sunacak bir şey bulamıyorum. Yani Ş.A sahte filan değil, kadın yapıyor bu işleri, valla helal olsun, bana da nasip olsun inşallah bir gün, bu kadar çalışkan ve üretken olmak.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder